Jeśli na etapie projektowania powierzchni wymiany ciepła wymiennik ciepła z rurą żebrowaną jest znacznie przewymiarowany w stosunku do rzeczywistego obciążenia cieplnego, czynnik grzewczy – para lub gorąca woda – spędza po stronie rury niewystarczająco dużo czasu, aby umożliwić całkowite odprowadzenie kondensatu. Gdy temperatura otoczenia spadnie poniżej 0°C, resztkowa woda w stanie ciekłym wewnątrz rur zamarza i w przybliżeniu rozszerza się9%objętościowo, powodując miejscowe przekroczenie naprężenia obręczy200 MPa. Zbliża się to do wytrzymałości na rozciąganie miedzianych rur podstawowych (~220 MPa) i granic materiałowych żeber aluminiowych, ostatecznie powodując pęknięcie. W rezultacie, gdy obciążenie strefy grzewczej spadnie bardziej niż30%poniżej obciążenia strefy chłodzenia należy zainstalować oddzielną nagrzewnicę powietrza, aby zapobiec pracy głównego wymiennika ciepła z rurą żebrowaną w warunkach długotrwałego częściowego obciążenia, zmniejszając w ten sposób ryzyko zatrzymania kondensatu u źródła.

Umiejscowienie skraplacza w równym stopniu decyduje o prawdopodobieństwie zamarznięcia. Jeśli skraplacz (wężownica chłodząca) jest umieszczony przed nagrzewnicą powietrza, zimne napływające powietrze najpierw styka się z powierzchnią skraplacza, powodując gwałtowny spadek temperatury żeberek poniżej temperatury zamarzania. Kondensat zamarza wewnątrz rurek i tworzy „zatory lodowe” – każdy dodatkowy milimetr grubości lodu zmniejsza efektywną średnicę wewnętrzną o około8%–12%, co powoduje dalsze zmniejszenie prędkości przepływu i przyspieszanie tworzenia się lodu, aż do pęknięcia ścianki rury. Umieszczenie skraplacza za nagrzewnicą powietrza gwarantuje, że wstępnie ogrzane powietrze osiągnie temperaturę co najmniej5°Cprzed kontaktem z powierzchnią skraplania, utrzymując temperaturę powierzchni żeber powyżej 0°C i zasadniczo eliminując warunki oblodzenia poprzez układ procesu.

Praktyki instalacyjne i orurowania muszą być zgodne z normą GB 50243 Inżynieria wentylacji i klimatyzacji w zakresie akceptacji jakości konstrukcji oraz wytyczną ASHRAE 0. Niewystarczające nachylenie instalacji (które powinno być≥1%spadek wzdłuż kierunku przepływu kondensatu) zapobiega drenażowi grawitacyjnemu i tworzy uszczelnienie cieczowe na dnie rury; niewłaściwe okablowanie — np. prowadzenie kabli zasilania i sygnałów sterujących we wspólnych kanałach z odstępami poniżej300 mm—wprowadza zakłócenia elektromagnetyczne, które mogą powodować awarię termostatu i przerwanie działania czynnika grzewczego; rozstaw podpór przekraczający wartości obliczone dla grubości ścianki rury (stal węglowa≥1,5 mm, stal nierdzewna≥1,2 mm) i gęstość żeberek (≤8 żeberek na cal) ogranicza rozszerzalność cieplną i koncentruje naprężenia na spoinach.

Co więcej, odwadniacz pełni funkcję krytycznego elementu odprowadzającego kondensat, a jego dobór i stan konserwacji bezpośrednio decydują o bezpieczeństwie systemu. Do układów niskociśnieniowych z parą pod ciśnieniem≤0,3 MPapreferowane są odwadniacze pływakowe; na naciski≥0,3 MPazaleca się stosowanie odwadniaczy z odwróconym kubłem. Nominalna pojemność odwadniacza musi wynosić co najmniej1,5 razyrzeczywista objętość kondensatu, w tym a10%współczynnik bezpieczeństwa. Zasuwy i odwadniacze należy sprawdzać raz na kwartał lub raz na kwartał2000 godzin pracyi wymieniany, gdy przeciek rdzenia zaworu przekroczy5%przekracza znamionowy przepływ lub opóźnienie zadziałania30 sekund, zapewniając terminowe usuwanie kondensatu i zapobiegając gromadzeniu się wody prowadzącej do pęknięć zamrożeniowych.